/ شخصیت اسکیزویید (Schizoid Personality Disorder)

شخصیت اسکیزویید (Schizoid Personality Disorder)

اختلال شخصیت اسکیزویید نوعی اختلال شخصیت از گروه A (شخصیت‌های عجیب و منزوی) است. افراد دارای این اختلال، معمولاً رغبتی به روابط اجتماعی ندارند، به تنهایی علاقه‌مندند و نسبت به تمجید، انتقاد یا احساسات دیگران بی‌تفاوت هستند. بر خلاف افسردگی، این افراد از تنهایی رنج نمی‌برند، بلکه تنهایی را ترجیح می‌دهند.

نشانه‌های شخصیت اسکیزویید
فرد اسکیزویید معمولاً: • رابطه صمیمی ندارد و تمایلی هم به آن نشان نمی‌دهد (حتی با خانواده نزدیک) • از فعالیت‌های اجتماعی یا لذت‌های جمعی استقبال نمی‌کند یا علاقه‌ای نشان نمی‌دهد • اغلب تنهایی را ترجیح می‌دهد و با دنیای درون خودش راحت‌تر است • از نظر عاطفی سرد، بی‌تفاوت یا کناره‌گیر به نظر می‌رسد • در تعاملات اجتماعی، کم‌حرف، خشک و بدون احساس ظاهر می‌شود • به ندرت احساس خشم، شادی یا هیجان شدید بروز می‌دهد • به تحسین یا انتقاد دیگران واکنش خاصی نشان نمی‌دهد • اغلب به شغل‌ها یا فعالیت‌هایی علاقه دارد که نیاز به تعامل اجتماعی کمی دارند (مثل برنامه‌نویسی، کارهای تحقیقی، هنری، یا فنی)

تفاوت با افسردگی یا درون‌گرایی
افراد ممکنه اسکیزویید را با افسرده یا درون‌گرا اشتباه بگیرند، اما تفاوت‌های مهمی وجود داره:
ویژگی اسکیزویید افسردگی درون‌گراییمیل به ارتباط بسیار پایین دارد، ولی انرژی ندارد دارد، اما محدوداحساس تنهایی ندارد شدیداً احساس تنهایی می‌کند گاهی داردلذت از تنهایی زیاد کم یا اصلاً ندارد متوسط تا زیادحالت عاطفی یکنواخت و خنثی غمگین، بی‌انرژی متعادل



علت‌های احتمالی
دلیل مشخصی برای بروز این اختلال وجود ندارد، ولی ترکیبی از عوامل در آن نقش دارند: • تجارب دوران کودکی (مثل بی‌توجهی عاطفی، طرد یا سردی والدین) • ژنتیک و مزاج ذاتی • الگوهای یادگیری اجتماعی ناقص یا آسیب‌دیده • گاهی هم این اختلال در طیف اختلالات روان‌پریشی (مثل اسکیزوفرنی خفیف) در نظر گرفته می‌شود، ولی توهم یا هذیان ندارد

چالش‌های فرد اسکیزویید در زندگی • اغلب در روابط عاطفی، مشارکت خانوادگی یا فعالیت‌های اجتماعی ناپیدا هستند • ممکن است به نظر دیگران بی‌احساس، بی‌اهمیت یا سرد برسند • در محل کار، اگرچه ممکن است عملکرد فنی خوبی داشته باشند، ولی در کارهای تیمی یا مدیریتی ضعف دارند • ممکن است پتانسیل بالایی در زمینه‌های هنری، تحلیلی یا فکری داشته باشند، چون تمرکز بالایی روی دنیای درون‌شان دارند

درمان و راهکارها
فرد اسکیزویید معمولاً خودش برای درمان مراجعه نمی‌کند، چون احساس مشکلی ندارد. ولی اگر مراجعه کند، درمان می‌تونه به بهبود کیفیت زندگی‌اش کمک کنه: • روان‌درمانی (درمان شناختی–رفتاری یا درمان‌های مبتنی بر رابطه) • آموزش مهارت‌های اجتماعی و هیجانی • در صورت وجود افسردگی یا اضطراب هم‌زمان، دارودرمانی ممکنه کمک‌کننده باشه • گروه‌درمانی یا هنر‌درمانی (با رعایت شرایط فرد) می‌تونه به کاهش انزوا کمک کنه

نتیجه‌گیری
شخصیت اسکیزویید به‌جای آن‌که از تنهایی رنج ببرد، در آن آرامش می‌یابد. اما این انزوا، اگر بیش از حد شود، می‌تواند فرد را از تجربه‌های انسانی غنی مثل محبت، دوستی و معنا محروم کند. روان‌درمانی می‌تواند درهای جدیدی از ارتباط انسانی را به روی چنین افرادی باز کند.